لحظه های تلخ انتظار

سلام به مهربانترين و باگذشت ترين همسرم و به نازنين ترين دخملم 

امروز كه دارم اين مطالب را مي نويسم خدا را شاكرم كه يك هفته اي هست كه در آغوش گرم خانواده هستي و لحظه هاي بسيار تلخي را كه سپري كرديم را با شيرين كاريهايت از يادمان مي رود. هر چند به ياد آوردن اون لحظات بازم هم تلخ است و تلخ. بعد از اينكه برگشتم خونه تا وسايل مامان را جمع و جور كنم هيچ در حال خودم نبودم و همه خونه ما بودند دوباره با دائي عباس برگشتيم بيمارستان و همچنان روحيه ام خراب بود وسايل را به مامان دادم و كمي با مامان حرف زدم تا آرامش داشته باشه نگاهي هم به تو دخملي كردم كه داخل دستگاههاي فتوتراپي گذاشته بودن با تمام فشاري كه رويم بود از مامان خداحافظي و برگشتم خونه. مامان جون و دائي ها هم بعد از اومدن من رفتن خونه مامان جون و خودم تنها موندم با خداي خود راز و نياز كردم و سلامتي تو و اينكه خدايا منو با فرزند به امتحان نكش و تحمل اين مقوله ها را نداريم را به صبح رساندم. حوصله بيدار شدن و سحري خوردن را نداشتم و بدون سحري روزه گرفتم. قبل از رفتن به سركار به بيمارستان مراجعه و حال مامان را جويا شدم خدا را شكر كمي روحيه اش بهتر شده بود. اون روز كه ازت خون گرفته بودن ماماني با خوشحالي زنگ زد و گفت دخملي زردي اومده پائين. فرصت را غنيمت شمردم و به مامان روحيه دادم كه هيچ طوري به لطف خدا نمي شه. چند روزي سپري شد تا زردي خونت به 9.5 رسيد ماماني زنگ زد كه ميگن ترخيص بشيم و خيلي خوشحال بود من هم خيلي خوشحال بودم. بلافاصله از اداره رفتم و كاراي ترخيص را انجام دادم و رفتيم خونه تا خونه اميدمان بي اميد نمونه. راستي يادم رفت بهت بگم توي دستگاههاي فتوتراپي زياد نمي موندي و گريه مي كردي اسمت را پرستارا گذاشته بودن چك برگشتي .

حقيقت زندگي لحظه اي تلخ و شيريني است كه در كنار خانواده و عزيزانت خواهي داشت و ما بقي تنها گذاران روزهاست و بس. 

زير امن ترين سايه بان هستي باشي مامان فيونا و دخملي فاطمه 

عشق بابا و مامان = فاطمه