شيريني ترخيص از بيمارستان و همراه شدنش به تلخي

سلام به عزيزترينم همسرم و دخمل گلم.

در طي اين چند مدتي كه بابايي نيومده بود تا چيزي بنويسه اتفاقات تلخي افتاده بود كه به مرور و لحظه به لحظه برايت خواهم نوشت كه بداني چه فشار روحي و رواني به من و مامان فيونا وارد شده. بعد از اينكه چشم به اين دنيا گشودي و با گريه كردن ورود خود را به اين دنيا اعلام نمودي ماماني يك روز توي بيمارستان موند تا كمي به حالت عادي برگرده كه فرداش روز پنج شنبه بابايي اومد و كاراي ترخيص را انجام داد و به اتفاق بابايي و مامان فيونا و مامان جون رفتيم سمت خونه كه روز قبلش بابايي براي مامان و دخمل گلش گوسفند گرفته بود كه قرباني كنن رسيديم در خونه و پخ پخ سر گوسفند رو بريدن و شما رفتي تا چراخي به چراخهاي زندگيمان بيافزايي و روشن ترش كني همه خوشحال بوديم شبش هم دائي رضا و دوقلوها اومدند شب بدي بود آخه مامان شيرش نميومد و دخملي گرسنش بود و تند تند ميك مي زدي تا يه ذره شير بياد خلاصه بابايي و ماماني هم خيلي ناراخت بودن بابايي زنگ زد تا شير دوش برقي بيارن به هر طريقي بود اون شب را به صبح رسانديم از شانس بد هم روز جمعه بود همه جا تعطيل بابايي چند بار رفت داروخانه محل شيرخشك واست بگيره بسته بود به داروخانه هاي ديگه هم سر زد همه بسته بود خيلي ناراحت بود بالاخره يه داروخانه شبانه روزي پيدا كرد و شيرخشك خريد و بلافاصله برگشت خونه تا دخملش گشنه نمونه. حالت خوب نبود و زردي گرفته بودي از بدنت و بيشتر از چشمات مشخص بود تا اينكه تصميم گرفتيم بريم آزمايش. رفتيم بيمارستان پيامبران كه ازت خون بگيرن ببينيم چقدر زردي داري از اون دستاي كوچيكت خون گرفتن و بعد از تقريباً دو ساعت جواب آزمايش را دادند اولش بابايي اشتباه كرد خونه 4 به همه گفتم زياد نيست شده 4 ولي وقتي دقت كردم ديدم نوشته 21.4 نشون پذيرش داديم گفتم خيلي خطرناكه و بايد بستري بشه و خونش عوض بشه وقتي اين حرف را شنيدم كلاً سيستم بابايي بهم ريخت ولي به مامان و مامان جون دايي عباس چيزي نگفتم. و هزينه بستري هم شبي 400 هزارتومان. مامان فيونا اشك بود كه مي ريخت اين دومين باري بود كه مي ديدم اشك مامانو درآوردي خيلي بهم ريخته بودم با چند از همكارا صحبت كردم راهنمايي خواستم و اونا دلداري دادن كه هيچ طوري نيست اين طبيعي هستش ولي بابايي ميدونست به حد خطرناك رسيده بالاخره يكي از همكارا يادم اومد كه توي كاراي بيمارستان و اين چيزاست زنگ زدم و گفت ببرينش كودكان تهران و فردا بيا كاراي بيمه را انجام بده خلاصه رفتيم ولي كاملا نگران و مبهوت كه چرا اينگونه شد دكتر ديد و گفت بايد بستري بشه ماماني اشك بود كه مي ريخت چشاش قرمز و باد كرده بود هر بار كه به صورت ماماني نگاه مي كردم به سختي خودمو كنترل مي كردم ميومدم آرومش مي كردم و مي رفتم كه نكنه اشك خودم هم بياد و بيشتر ماماني بهم بريزه برديمت كه بستريت كنيم لختت كردن و چشم بند بهت زدن و گذاشتن توي دستگاه هاي فتوتراپي لحظات بسيار سختي بود فشار بيش از اندازه اي روم بود و تمي تونستم بيرون بريزم قلبم شروع كرد به درد كردن ولي دائم با خدا حرف مي زدم و مي گفتم رضايتت هر چي كه باشه. راضي ام . از  امام حسين و حضرت ابوالفضل و ... مي خواستم كه كوچكترين مشكلي برات پيش نياد. به قلبم هم مي گفتم طاقت بيار طوري نيست اينا بهت نياز دارن خلاصه هر چي از اون لحظات بهت بگم بازم نمي تونم فشاري را كه روي من و مامانت بود وصف كنم مامان اونجا پيشت موند كه بهت شير بده و من هم رفتم خونه تا وسايل مامان را بيارم دلم براي مامان خيلي مي سوخت چون اين چيزا را نديده بود و روز دوم زايمانش بجاي اينكه تحت مراقبت توي خونه و استراحت كنه توي يه بيمارستان ديگه بود. اينجور مواقع هست كه به جان مي چشي زحمات طاقت فرساي پدر و مادر را براي رشد و بالندگي فرزند. عاشقانه دوستتون دارم مامان فيونا و دخملي