پایان انتظاری شیرین

بنام آنكه تمام هستي را با عشق آفريد تا تنها دليلي باشد كه انسانها براي هم از هم بگذرند.

سلام به مامان و دخمل گلم امروز كه دارم اين مطلب را مي نويسم نوگلمان به دنيا اومده و من مي خواهم اتفاقاتي را كه در اين چند روز افتاده بنويسم كه بسيار خواندني خواهد بود برايت كه بعداً اين سايت را خواهي دبد. روز سه شنبه كه ماماني رفته بود اداره تقريباً ساعت هاي 1 بود كه به بابايي زنگ زد و در حالي كه اشك مي ريخت گفتم از ساعت 9 صبح تا الان دخملي تكون نميخوره. بابايي در حالي كه ناراحتي و نگرانيش را كنترل مي كرد به مامان دلداري داد تا آروم بشه بعد گفت كه يه آژانس بگيره بره هم نزديكاي محل كارش دكتر كه ماماني گفت ميريم پيش دكتر خودم گفتم ميام خودم ببرمت همين نزديكا گفت نه الان با سرويس دانشگاه مي رم . خلاصه مامان قبول نكرد و گفت ميرم پيش دكتر خودم. بابايي هم تا مامان برسه پيش دكترش خيلي نگران بود كه نكنه اتفاقي بيفته و چرا ماماني به موقع نگفته كه دخملي تكون نمي خوره. دوباره زنگ زدم به ماماني كه ببينم دكترش چي گفته كه گفت اگه تا چند ساعت ديگه تكون نخورد خودتو برسون به بيمارستان و دكترش زحمت كشيده بود با بيمارستان هماهنگي را انجام داده بود. تا اينكه اداره كارم تمام شد رفتم جمهوری برای خرید دوربین و انداختن عکس از دخملی و تکرار خاطرات و  زودي برگشتم خونه رسيدم ديدم ماماني دراز كشيده و جوياي حالش شدم كه گفتم پاشو بريم بيمارستان ماماني گفت كه دكترش گفته كه تا ساعت 12 شب صبر كن اگه تكون نخورد بيا. گفتم دير ميشه پاشو بريم گفت بذار مامانم هم بياد گفتم تا مامان بياد و افطار باز كنه خيلي دير ميشه خطرناكه پاشو بريم بالاخره اينقدر طول دادن كه ساعت 11 با دائي عباس و سعيد و خاله مرجان و مامان جون رفتم بيمارستان.

وای خدای من که چه شیرین است پایان ٩ ماه انتظار همچو عسل

خدایا شکرت واقعا هر چه شب و روز شکر کنم در مقابل عظمتت بازم کمه

چون عاشق این عکست هستم دوباره میذارمش