سخنی با دخترم: چقدر زود بزرگ می شوی؟ برای چه این همه شتاب داری؟ برای من هیچ لذتی بالاتر از تماشای بالیدنت نیست. اما اینگونه که تو می روی می ترسم به گرد پایت نرسم. می ترسم از تو جا بمانم. فاطمه من! پرنسس عزیزم انگار همین دیروز بود که من صدف تو بودم و تو مروارید من! انگار همین دیروز بود که مرواریدم را به دریای پر تلاطم این دنیا سپردم تا جایی بیرون از من زندگی کند. بیرون از من نفس بکشد و بیرون از من ببالد. تو آنقدر کوچک بودی که حتی توان شیر خوردن هم نداشتی و فقط خدا می داند که من چقدر سخت و چقدر شیرین آن روزها را گذراندم. میوه دلم! روزهایی که می گذرد هرگز باز نمی گردند و روزهایی می آیند که من امروز برای آمدنشان لحظه شماری می کن...